20/05/21 Blijkbaar is het Deviltime

Gisteravond rond 22u40 droomde ik dat Raymond Goethals nog leefde. En Guy Thys ook. Ze stonden zij aan zij op de Grote Markt van Brussel, waar Roberto Martinez hen verwelkomde. De Spanjaard was weer eens zijn positieve zelve en verklaarde er rotsvast in te geloven dat 2021 ‘ons jaar’ zou worden… Vanop het balkon van het stadhuis keek hij me indringend aan, en met onheilspellend operagezang op de achtergrond sprak hij de woorden: ‘From now on, it’s Deviltime!’

Toen schoot ik wakker.

Althans, dat dacht ik. ‘Laat’ maakt het nieuws ook zo gezellig knus…

Mijn vrouw moest me erop wijzen dat ik niet in slaap was gesukkeld. Ze had hetzelfde gezien, op tv.

Ik dubbelcheckte online en ze had warempel gelijk. De KBVB had zichzelf overtroffen! Sporza leidde het indrukwekkende filmpje in met de woorden: ‘Heeft de EK-microbe u nog niet helemaal te pakken?’

Ik dacht: ‘Awel… nee. En de special effects hebben niet geholpen.'

Hoe komt dat toch?

Is het omdat mijn autistische bioritme is ingesteld op een groot voetbaltoernooi om de twee jaar?

Omdat België een unieke kans heeft gemist om zijn beste generatie aller tijden voor eigen volk te laten spelen?

Omdat er te veel tijd zat tussen de kwalificatie en de start van het EK zelf? Die kwalificatie - 30 op 30 en een doelsaldo van +37 - was trouwens zo’n gigantisch eitje dat mijn brein er amper iets van heeft opgeslagen.

Of heeft het coronavirus me heimelijk besmet, waardoor mijn voetbalbloed trager is gaan stromen?

(Zelfs de familie Panini kon me niet verleiden. Er zijn nu eenmaal grenzen aan geldklopperij - extra actiefoto’s om je album nog dikker te maken… Serieus?)

De bekendmaking van de 26 eerder deze week liet me kouder dan een doorsnee meidag in 2021, alleen de selectie van Chadli liet het nog harder regenen in mijn hart. Martinez rekent op bijna identiek dezelfde jongens die ons in 2018 zo in vervoering brachten, die met hun onwaarschijnlijke talent alle spanning uit de voorronde hebben gezogen, en die nog altijd aan de top van de FIFA-ranking prijken.

En toch moest ik zonet de begindatum van het EK opzoeken en staan de speeldata van de Rode Duivels nog niet gemarkeerd in mijn agenda.

Het geloof is er niet. Niet meer.

De scepticus van pakweg zes jaar geleden dreigt weer de kop op te steken, dat valt niet langer te ontkennen. Op een irritant betweterig, bijna duivels toontje fluistert hij me in dat 2018 onze laatste kans was. Dat Hazard het niet hard genoeg meer wil. Dat Lukaku het te hard wil. Dat onze verdedigers nu echt wel versleten zijn. Dat de vaak zo onzichtbare Witsel zowaar gemist zal worden. Dat de magere jaren zijn ingezet (en het stemmetje had het helaas alleen over de nationale ploeg).

Nee, het geloof is er niet. Maar misschien is het er ‘nog niet’. Ik zal toch nog maar eens dat filmpje opzetten. Eens diep in de goedmoedige ogen van Guy Thys kijken. En wie weet kan Raymond echt toveren.

De Koperen Kogel