02/07/21 Weinig zin

Ik heb weinig zin.

Weinig zin om veel woorden vuil te maken aan onze uitschakeling. Omdat het weinig zin heeft.

Vertonghen ging, niet voor het eerst maar hopelijk voor het laatst, in de fout.

Insigne kreeg te veel ruimte bij dat schot.

De Bruyne was (vanavond) geen Gouden Bal-winnaar.

Lukaku werd niet bereikt en wrong die ene kans de nek om - of was het pech?

Martínez greep te laat in.

Chadli. Tja.

Maar hey, mensen, die doen dat allemaal niet met opzet, hé!

Er zijn nu eenmaal van die dagen dat de bal niet rolt.

Dat de passes niet aankomen.

Dat de duels niet worden gewonnen.

Dat die ene kans er niet in gaat. Of wil.

Zeker als je als ploeg, door allerhande omstandigheden (leeftijd, blessures, revalidaties, uit vorm), niet op honderd procent van je kunnen speelt. Zoals in 2018, toen we - althans in mijn ogen - de beste ploeg van de wereld waren.

Ja, de scheids had bijwijlen azuurblauwe stront in zijn ogen.

En ja, als het eropaan komt, zet Italië maar al te graag in de verf dat het de bakermat is van de commedia dell’arte.

Maar kunnen we gewoon toegeven dat de Squadra de negentig minuten daarvoor gewoon de betere ploeg was?

Daar heb ik vrede mee.

En dus heb ik weinig zin. Heeft het weinig zin te zeuren.

Temeer omdat ik vanavond voor het eerst sinds anderhalf jaar met mijn hele familie samen ben. Van een felbevochten overwinning gesproken.

Dat biedt mij troost.

Dát, en de dansende heupen van Jérémy Doku.

De Koperen Kogel