07/07/21 Watcher's block

Na een fikse werkdag besloot ik gisteravond om met vrouw en kinderen even naar het strand te wandelen. De beentjes strekken en de frisse zeelucht inademen. Om 21u zouden we wel terug in ons huisje zijn voor de halve finale tussen Italië en Spanje, nam ik onszelf voor.

Om 21u45 zaten we echter nog steeds op het terrasje waar we twee uur eerder waren gaan zitten en had ik twee Omers en één Chouffeke ingeademd. Amper de dijk betreden waren we namelijk gebotst op een Rekkemse jeugdvriend die ik in tijden niet had gezien en met wie ik in de nadagen van mijn gefnuikte carrière nog geweldige jaren had beleefd op het minivoetbalveld.

Daarover hadden we het. Over hoe sjotten bij FC ’t Kot de zuiverste vorm van spelplezier was, over onze legendarische zege in de Beker van Menen, maar ook over onze jaren bij Rekkem Sport (hij) en White Star Lauwe (ik), en over onze voetballende zonen, die al jaren onze weekends beheersten, maar dat we dat niet erg vonden, want er was niets leuker dan je eigen kinderen te zien voetballen. ‘Veel leuker dan naar voetbal op tv kijken’, zei hij. ‘Mijn zoon kan zich trouwens geen vijf minuten op een match concentreren. Het duurt te lang en er gebeurt te weinig.’

Ook de aandachtsspanne van mijn voetbalgekke zonen reikt zelden negentig minuten ver, dus ik knikte begrijpend, keek op mijn horloge - precies 21u - en bestelde nog een rondje. Eigenlijk liep ik zelf helemaal niet over van de goesting om naar Italië-Spanje te kijken. Na de uitschakeling van België lijkt het wel alsof het EK me gestolen kan worden. Alsof voetbal weer herleid is tot exact dát: te lange wedstrijden met te weinig opwinding. En te veel aanstellerij.

Op de terugweg naar het huisje las ik online dat de eerste helft, ondanks de 0-0, smullen geblazen was. Bij thuiskomst was het 1-0, even later zag ik met één oog de 1-1. Maar smullen lukte me niet meer. Het enige wat ik leek te zien, was een bende kleinzerige vedetten die bij elk contact ter aarde stortten en speculeerden op de penalty’s, zeker tijdens die vermaledijde verlengingen.

Gelukkig was er nog Chiellini, wiens stokoude gezicht zich bij de toss voor de strafschoppenreeks in allerhande aanstekelijke bochten wrong: die gast amuseert zich nog altijd kostelijk.

Niets is immers leuker dan zelf voetballen. Of, als het stokoude lijf niet meer mee wil, naar je voetballende zonen kijken. Dat het nieuwe seizoen maar snel begint.

De Koperen Kogel