16/09/21 Brugs onkruid (of hoe onvoorspelbaarheid voorspelbaar kan worden)

Bekentenis: ik had het de afgelopen maanden weer even gehad met het voetbal.

Niet zozeer vanwege het tegenvallende EK, dat we - ik blijf erbij - met een topfitte De Bruyne, Hazard en Witsel evengoed hadden kunnen winnen. (Mede dankzij het gebrek aan andere toplanden in topvorm weliswaar, maar geen Belg die daarom had gemaald. Tenzij Hans Vandeweghe misschien, de Keizer van de Kritische Kanttekening.)

Wel vanwege de manier waarop het voetbal daarna het nieuws beheerste. Er zijn momenten waarop de belangrijkste bijzaak ter wereld echt wel even een bijzaak moet blijven. Helaas. De heldendaden van olympiërs die vier jaar aan een stuk in relatieve medialuwte en zonder noemenswaardige financiële tegemoetkoming toeleven naar dat ene moment waarop alleen perfectie volstaat, stonden amper geboekstaafd of dat Argentijnse muurbloempje met de toevallig erg goeie voetjes beheerste dagenlang het nieuws met een welles-nietes-spelletje waarvan iedereen eigenlijk al lang voorspeld had dat het welles zou worden.

Dat Portugese vergeet-mij-nietje met het (niet zo toevallig) driehoekige bovenlichaam voelde zich zowaar verwelken bij zoveel schaduw en werkte zichzelf weer in het licht met zijn eigen transfersoap - het moet gezegd, met een iets minder voorspelbare uitkomst.

Vervolgens trachtte die Franse zonnebloem, die zich beweegt naar waar het goud het felste straalt (maar niet eens een penalty kan binnentrappen), zowaar te ontsnappen aan dat erf met te veel haantjes.

Dat erf is Paris Saint-Germain - zover was u ongetwijfeld al. Geen club die mijn groeiende degout voor het internationale topvoetbal beter belichaamt. Met dank aan, in dit geval, de bodemloze buidels in Qatar, dat land waar een WK zal plaatsvinden dat eigenlijk niet zou mogen plaatsvinden maar waar België toch vrolijk aan zal meedoen. (Ook die kwalificatie wordt stilaan voorspelbaar, waar is de tijd dat ik in Het Vliegend Varken in Leuven mijn vingers tot aan het eerste kootje afknaagde tijdens die barrage-terugmatch in Tsjechië?)

Die Qatarezen willen eindelijk de Champions League winnen. En bij gebrek aan voetbalverstand en maatschappelijk fatsoen trachten ze de voorspelbaarheid tot een maximum te rekken. Die boude ambitie heeft echter twee nevenwerkingen. Hoe meer je de voorspelbaarheid rekt, 1) hoe meer je de gunfactor beperkt en 2) hoe meer je de onvoorspelbaarheid uit haar tent lokt.

Daarom móést ik gisteren gewoon kijken. Omdat ik hoopte dat de Parijse woestijndelegatie in het zand zou bijten (gunfactor nihil), maar vooral omdat ik voorvoelde, bijna wíst, dat Club Brugge daarvoor zou zorgen. Of hoe onvoorspelbaarheid voorspelbaar kan worden.

Messi, Mbappé en vooral Neymar waren haast zo onzichtbaar als Kim Kardashian op het Met Gala.* Ze werden letterlijk in duisternis gehuld door wat in hun ogen slechts onkruid lijkt. Maar onkruid kan verdorie hardnekkig zijn.

*U vraagt zich wellicht af waarom ik weet hoe Kim Kardashian eruitzag op het Met Gala. Die vraag is terecht.

De Koperen Kogel