08/10/21 Aanschouw: de nieuwe David Platt

Akkoord, de Nations League is natuurlijk het WK niet, waardoor de wonde die Theo Hernandez gisteren sloeg over 31 jaar wellicht slechts een verwaarloosbaar littekentje zal hebben achtergelaten.

Maar na zo’n traumatisch slot zoeken we nu eenmaal allemaal een zondebok. En op wie zou ik anders mijn woede moeten richten?

Op Youri Tielemans? Zijn draak van een wedstrijd duurde minstens een minuut te lang, want hij wilde zijn zoveelste mistasten zó graag rechtzetten dat hij een onnodige (maar helaas terechte) penalty veroorzaakte.

Op Eden Hazard misschien? Nooit eerder ben ik hem afgevallen, maar gisteren zag zelfs ik dat hij met zijn nog steeds wondermooie acceleraties geen enkele tegenstander meer afschudt.

Op Kevin De Bruyne, die me laat vloeken in de kerk wanneer ik opper dat hij zijn wereldwijd geroemde genialiteit al bij al toch veel te zelden etaleert bij de Rode Duivels.

Op Jan Vertonghen en Toby Alderweireld? Ik verlaag me niet graag tot toogboutades, temeer omdat ik hun indrukwekkende staat van dienst respecteer, maar kunnen ze eigenlijk nog wel mee? (Tegen de Mbappés, Benzema’s en Griezmanns van deze wereld, bedoel ik dan.)

Of toch maar op Roberto Martinez, die het kalf zieltogend naar adem zag happen, maar pas ingreep toen het eigenlijk al verzopen was?

Wat als we onze woede eens laten bekoelen? En toegeven dat de overwinning van Frankrijk, over de negentig minuten bekeken, niet eens onverdiend was. Dat de euforie over het geleverde spel in de eerste helft fel overdreven was, verblind door dat derde kwartier en die twee knappe goals. Dat Les Bleus na de rust hebben getoond dat ze - nog los van een andere bondscoach - een beter team hebben, zowel op papier als op het veld, zowel individueel als collectief. Maar… dat we desondanks evengoed had kunnen winnen en dat twee centimeter het verschil maakt tussen opgelucht ademhalen en met de vinger wijzen.

Daarom, en ook omdat ik een titel zocht die lezers zou lokken, koos ik voor Theo Hernandez als ‘het gezicht van het kwaad’, de late doelpuntenmaker die ons confronteert met de enige echte waarheid: ‘Dat is voetbal.’

(Omdat ik echter niet graag eindig met zo’n ordinaire dooddoener, nog deze coda. Het is geen ramp dat we de Nations League niet gaan winnen. Dat was maar een troostprijs geweest, een doekje dat ons bloedende hart na die gemiste Europese en wereldtitel nooit helemaal had kunnen stelpen.

Het ware drama is misschien wel dat deze generatie zó lang zó goed is geweest dat de opvolging zich amper op elkaar heeft kunnen inspelen. Waardoor we - en ik hoop dat ik ongelijk heb - ook in Qatar niet gaan kunnen oogsten. De match van gisteren heeft pijnlijk duidelijk gemaakt dat het deze jongens niet meer gaat lukken. En er rest te weinig tijd om een (deels) nieuw elftal écht klaar te stomen. Al weet je in het voetbal nooit.

Lap, eindig ik toch nog met een dooddoener.)

De Koperen Kogel