17/11/21 Quality time

Heuglijk nieuws!

Gisteren kreeg de Facebookpagina van De Koperen Kogel de zesduizendste ‘Vind ik leuk’ toebedeeld!

Ik wou dat ik de duimgever in kwestie een mooie prijs kon opsturen, zoals een ticket voor het WK in Qatar, maar 1) ik verdien al 5,5 jaar geen rosse frank met dit uit de klauwen gelopen schrijverijprojectje, en 2) ik vind persoonlijk dat niemand naar Qatar zou moeten afreizen, bij wijze van middelvinger richting de uit de klauwen gelopen wereldvreemdheid van de voetballerij.

Als goedkoop alternatief wilde ik mijn nieuwe fan (en alle ouwe, ook aan jullie nogmaals bedankt voor jullie loyauteit!) trakteren op een fijn nieuw stukje. Helaas, de hele nacht heb ik liggen woelen, piekerend over een feestelijke invalshoek aangaande Wales-België, maar ik zag het licht niet, mogelijk door de pijn aan de ogen die ik had overgehouden aan het schabouwelijke schouwspel in kwestie.

Want o jee, wat was het schabouwelijk. Een gebrek aan matchritme bij de oude rotten vind ik slechts een mager excuus. Er was een tijd dat je bij een gebrek aan matchritme niet eens werd opgeroepen, laat staan opgesteld, dus kun je beter - en liefst zo snel mogelijk - iets doen aan het gebrek aan automatismen onder de jonge veulens. Op voorwaarde dat ook zij genoeg kwaliteit te bieden hebben, natuurlijk. En op dat vlak wrong gisteren meer dan één schoentje.

Zelden spendeerde ik in mijn leven meer dan negentig minuten vrijwillig aan iets dat zo veraf stond van quality time.

Ironisch genoeg beleefden we uitgerekend gisteravond, op enkele centimeters na, het mooiste Belgische doelpunt aller tijden. De perfecte voorzet van De Bruyne werd echter net niet perfect genoeg bestreeld door Thorgan Hazard. Zonde hoe zoveel schoonheid gedoemd kan zijn tussen de plooien van de tijd te verdwijnen.

Verder was het een draak van een partij, ook vanwege de Welshmen trouwens. (Weten we meteen waarom de vlag van Wales eruitziet zoals ze eruitziet.)

Absoluut dieptepunt kwam er diep in de tweede helft. Na nieuw gestuntel in de Belgische defensie vertrok een lage voorzet van links richting rand van de zestien, voorbij alles en iedereen. De camera kon even niet volgen, waardoor de kijker een seconde lang in het ongewisse was over wie er buiten beeld nog kwam aangestormd om een uitgelezen kans op de 2-1 te grijpen. Dat bleek rechtsback Connor Roberts te zijn, die - ik overdrijf amper - het slechtste schot in de geschiedenis van het Welshe of misschien zelfs het Europese voetbal een zevenendertigtal meter over en naast het doel trapte. Viel er toch nog íéts te lachen. Van pure miserie, jammer genoeg.

Eén ding is zeker. Als Wales-België een voorafspiegeling is van het voetbal dat we de komende jaren voorgeschoteld gaan krijgen, dan wordt het een helse klus om de kaap van de 7000 ‘fans’ te ronden. Vind ik niet leuk.

De Koperen Kogel