17/04/22 Waarom woekert Wout?

Het is een dilemma waar ik regelmatig mee worstel: verkies ik de rol van neutrale wielerliefhebber of die van fervente supporter?

Symptomen van de eerste optie: het hart klopt monotoon, je zakt achteruit in je zetel en na de aankomst mompel je een of ander cliché, à la ‘het was een mooie koers’ of ‘het is een mooie winnaar’. Altijd tevreden, lekker veilig.

Bij de tweede optie gaat je hart tekeer, zit je op het puntje van je stoel en ga je uit je dak als je favoriete renner triomfeert. Of… vloek je de stenen uit de grond als dat niet gebeurt - meteen ook het grote nadeel van deze optie, zo heb ik afgelopen middag weer mogen/moeten ervaren.

Als nieuwbakken Kempenzoon supporter ik voor Wout (als nieuwbakken Kempenzoon mag ik Wout zeggen). Tweede werd hij zowaar, na een coronabesmetting, en langs alle kanten werd hij daarvoor bejubeld. Wat had hij ons weer getrakteerd op een weergaloze prestatie. Toch?

Awel, die weergaloze prestatie zal me nu even worst wezen. Meermaals heb ik tegen het scherm zitten roepen: ‘Woutje, Woutje, wat doe je nu?’ Als je terugkomt uit ziekte en vooraf vertelt dat je in functie van de ploeg gaat rijden… Als je drie keer van fiets moet wisselen, maar telkens terugkomt… Waarom moet jij, eenmaal terug voorin, dan zo woekeren met je krachten? Waarom kijk je dan niet voor één keer de kat (nee, niet de paashaas, als genoeg flauwe woordspelingen gehoord vandaag) uit de boom? Waarom wacht je dan niet tot iemand anders de boel in brand steekt? Zodat je wél kunt reageren als, een beetje dieper in de finale, de vogel gaat vliegen. Temeer omdat die vogel niet eens Mathieu van der Poel was, uitgerekend vandaag duidelijk de mindere van Wout. Blijkbaar had hij dat verkeerd ingeschat, lees ik net. Kan gebeuren.

Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Wout vandaag een unieke kans heeft gemist om eindelijk (mag ik dat zeggen, ‘eindelijk’?) een van de twee kasseiklassiekers te winnen die na zijn carrière nooit op zijn palmares mogen ontbreken.

Tijdens noch na de koers hoorde ik een kritische noot over woekerende Wout. Dat ik daar toch voor zorg, kan twee dingen betekenen. Ofwel is het de fervente supporter in mij die zijn ontgoocheling ventileert. Ofwel ben ik gewoon een zeurpiet. Dat kan ook.

Ach, het was een mooie dag. Met een mooie winnaar. En met een niet zo monotone hartslag. Dankzij Wout!

De Koperen Kogel